Η απίστευτη περιπέτεια καταγγελίας υπαλλήλου για φοροδιαφυγή σε ξενοδοχεία μέσω λογισμικού που «σκοντάφτει» σε ρύθμιση του Κωστή Χατζηδάκη και στην ίδια την ΑΑΔΕ!

Οι δύο μεγάλες υποθέσεις φερόμενης απάτης εκατομμυρίων ευρώ σε μεγάλες αλυσίδες εστίασης που ήρθαν στη δημοσιότητα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες (των ΜΜΕ, της ΑΑΔΕ και της αστυνομίας) να αναδειχτούν ως επιτυχία των εποπτικών αρχών στην πραγματικότητα αποτελούν κυβερνητικό φιάσκο.

Οπως έγινε γνωστό, το κουβάρι της υπόθεσης άρχισε να ξετυλίγεται έπειτα από καταγγελία πρώην εργαζομένου της αλυσίδας εστίασης, ο οποίος απευθύνθηκε στην Οικονομική Αστυνομία για να καταγγείλει τη φερόμενη φοροδιαφυγή και έτσι να αποκαλυφθεί το «παιχνίδι» που είχε στηθεί.

Η εξιχνίαση της υπόθεσης δεν αποτελεί ούτε αποτέλεσμα των «έξυπνων» ψηφιακών εργαλείων που διαφημίζουν οι Αρχές ούτε προϊόν της δεινότητάς τους – τουναντίον αναδεικνύει την επιχειρησιακή γύμνια των εποπτικών αρχών.

Αυτή η διαπίστωση έγκειται στο γεγονός πως η αλυσίδα χρησιμοποιούσε εσωτερικά ένα ειδικό λογισμικό, προκειμένου να αποκρύπτει τα πραγματικά έσοδά της από την ΑΑΔΕ. Το εν λόγω λογισμικό όμως δεν λειτουργούσε στο κενό, καθώς είχε τη δυνατότητα να παρέμβει στα εγκεκριμένα από την ίδια την ΑΑΔΕ λογισμικά παραγγελιοληψίας και έκδοσης λιανικών αποδείξεων (CRM) μέσω πιστοποιημένου παρόχου ΥΠΑΗΕΣ (Υπηρεσία Παρόχου Ηλεκτρονικής Εκδοσης Στοιχείων).

Η ορολογία ΥΠΑΗΕΣ αναφέρεται σε καθεστώς αδειοδότησης που παρέχεται σε παρόχους ηλεκτρονικής τιμολόγησης που αναλαμβάνουν την αυτόματη έκδοση, αυθεντικοποίηση και διαβίβαση των φορολογικών παραστατικών (χονδρικής, λιανικής και δημόσιων συμβάσεων) σε πραγματικό χρόνο στην πλατφόρμα myDATA της ΑΑΔΕ. Εν ολίγοις η απάτη «φωνάζει» πως υπάρχει «τρύπα» στα εργαλεία λογισμικού που αδειοδοτεί η ΑΑΔΕ. Παρ’ όλα αυτά «δεν ανοίγει ρουθούνι», με την έννοια ότι αυτό το κρίσιμο ζήτημα μένει επιμελώς εκτός δημόσιου διαλόγου ενώ και η ΑΑΔΕ ποιεί την νήσσαν.

Παρόμοια απάτη στον ξενοδοχειακό κλάδο

Τον περασμένο Ιούνιο γράψαμε για τη γραμμή-φάντασμα 1517 της ΑΑΔΕ (βλ: «Το οικονομικό έγκλημα και ο ”ξαφνικός θάνατος” της γραμμής καταγγελιών 1517 από την ΑΑΔΕ»), που μάθαμε ότι ήταν τέτοια από καταγγελία που έγινε στην «Εφ.Συν.». Στην περίπτωση που αποκαλύπτουμε σήμερα και αφορά μεγάλο ξενοδοχείο ο Δ. ήθελε να καταγγείλει μια φορολογική απάτη ύψους πολλών εκατομμυρίων ευρώ εις βάρος του Δημοσίου -σύμφωνα με τον ίδιο

Ο Δ. προσέφυγε στην τοπική Εισαγγελία, αφού «δεν βρήκε άκρη» με την ΑΑΔΕ, για να διερευνήσει την υπόθεση. Η Εισαγγελία όμως έβαλε την υπόθεση στο αρχείο επικαλούμενη ένα από τα πιο ευφάνταστα δικονομικά κωλύματα – όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια.- στην ΑΑΔΕ, αλλά παντού έβρισκε… τοίχο όπως ο παραπάνω με την τηλεφωνική γραμμή.

Οπως περιγράφει ο Δ., «Εγώ διαπίστωνα ότι με την αναχώρηση κάποιων πελατών τα στοιχεία των κρατήσεών τους διαγράφονταν».

Αρχικά απευθύνθηκε στην τοπική ΔΟΥ για το ζήτημα, αλλά ο υπάλληλος της υπηρεσίας δεν δέχτηκε την καταγγελία του. Το επιχείρημά του ήταν πως η καταγγελλόμενη εταιρεία έχει την έδρα της σε τουριστικό νησί.

Μετά, ο Δ. ζήτησε τον φορολογικό έλεγχο του ξενοδοχείου όπου εργαζόταν. Όμως το επίμαχο λογισμικό δεν ελέγχθηκε ποτέ.

Παράλληλα ο Δ. απευθύνθηκε και στην ΑΑΔΕ -στην οποία, όπως είπαμε, πάσχισε για να κάνει την καταγγελία- αλλά και στο υπουργείο Οικονομικών.

Η Εισαγγελία έβαλε την υπόθεση στο αρχείο για καθαρά δικονομικούς λόγους: ο νόμος απαιτεί μηνυτήρια αναφορά από την ΑΑΔΕ (ή την Οικονομική Αστυνομία) για να προχωρήσει η δίωξη! Συγκεκριμένα ο εισαγγελέας επικαλέστηκε το άρθρο 81 παρ. 1 του νόμου 5104/2024 (Κώδικας Φορολογικής Διαδικασίας), τον οποίο έφερε προς ψήφιση το υπουργείο Οικονομικών του Κωστή Χατζηδάκη.

Ο Δ. έχει απευθυνθεί -και- στην ΑΑΔΕ, η οποία μέχρι σήμερα δεν έχει δώσει εντολή ελέγχου της καταγγελίας (έχει λάβει αριθμό πρωτοκόλλου) και εξαιτίας αυτού ο Δ. πηγαίνει στη Δικαιοσύνη, η οποία όμως έχει τα χέρια της «δεμένα» λόγω του νομοθετικού πλαισίου!

Είμαι σχετικά νέος, συνεπώς δεν μπορώ να φέρω άποψη για τις δύο προηγούμενες δεκαετίες και το αντίκτυπο τους στην ψυχολογία των ατόμων που βίωσαν τις καταστροφικές πολιτικές που μας οδήγησαν στο σημείο αυτό όπου βρισκόμαστε. Δεν είμαι καταστροφολόγος, δεν θέλω αυτό το πόστ να είναι μια ανακύκλωση όσων έχουν ειπωθεί δεκάδες φορές για αυτή την χώρα. Ένα είναι το σίγουρο, ζούμε σε ένα σημείο καμπής, η κλίση που θα πάρουμε θα ορίσει δύο πιθανά μονοπάτια για το μέλλον. Δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν από τους πολίτες, στους οποίους συγκαταλέγομαι και ο ίδιος, για το δύσκολο σημείο που βρισκόμαστε, διότι αντικειμενικά, εάν αναλογιστούμε κάθε πτυχή της ελληνικής πραγματικότητας είμαστε σε πολύ κακή κατάσταση για λόγους που πρακτικά δεν φταίμε. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, ζούμε στο σημείο οπού οι δημαγωγοί έχουν καταστήσει αδύνατη την παραγωγή λόγου, ιδεών, νέων πολιτικών, έχει καταλυθεί η ιδιότητα του ατόμου να αμφιβάλλει, να πιστεύει και γενικώς να θέλει. Η δική μας γενιά ιδίως, ζει στην φούσκα της απόλυτης αβεβαιότητας και απαξίωσης για το μέλλον. Η φούσκα αυτή ζητά να σκάσει, περιμένει κάτι/κάποιον στην μορφή της βελόνας να ανατρέψει τον ασφυχτικό κλοιό (να σπάσει την φούσκα)  που πνίγει οποιαδήποτε πρωτοβουλία. Η αρχαία Αθήνα εν τέλη καταστράφηκε κάτω από το βάρος των κακών αποφάσεων, το ίδιο θα βιώσουμε σίγουρα και εμείς. Έχουμε θυσιάσει την πυγμή και την ταυτότητα μας στον βωμό του εφησυχασμού και ενός Λίμπο που η αδράνεια κυριαρχεί, διότι καμία αντίδραση δεν προκαλεί μεταβολή. Η βελόνα αυτή δεν θα βρεθεί ποτέ όμως από τη στοίβα με τα άχυρα τα οποία μας ταΐζει η σύγχρονη πολιτική βιομηχανία, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια γραμμή παραγωγής πολιτικών οι οποίοι αυξάνουν το ύψος της κι εμείς τρώμε τα άχυρα αμάσητα. Και το ξανά τονίζω, δεν υπονοώ ότι φταίει κάποιος άνθρωπός που ζει την καθημερινότητα του και συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν, κι εγώ ανήκω στην ίδια κατηγορία. Η αποχή μας από την πολιτική δεν είναι απαραίτητα προσωπική επιλογή, οι πολιτικοί βολεύονται με την καραμέλα του «η βουλή είναι μια εικόνα της κοινωνίας, ο τόπος αξίζει του πολιτικούς που διαλέγει» και την γλύφουν μέχρι αηδίας. Η πολιτική αποχή οφείλεται στην απάθεια του κόσμου και η πίστη στους θεσμούς και το μέλλον έχει χαθεί εύλογα.

  Στις συζητήσεις μου με φίλους έχουν ειπωθεί εκατοντάδες φορές οι λόγοι και τα προβλήματα που μας κρατούν πίσω, πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουμε καν. Πιστεύω ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων γνωρίζουν τι πάει στραβά. Το ζήτημα είναι πως όλοι μοιραζόμαστε ένα κοινό χαρακτηριστικό, νιώθουμε μια ήττα, θα φύγω στο εξωτερικό, λέμε. Η Ελλάδα είναι ένα καράβι που μπάζει, ποιος είμαι εγώ που θα τα αλλάξω όλα. Εκεί καταλήγουν οι συζητήσεις πάντοτε, πάντα πλανάται το ερώτημα «και ποιον να ψηφίσω;». Νιώθω ότι πλέον παίζουμε κάποιου είδους ρωσικής ρουλέτας, περιμένουμε άμεσα αποτελέσματα τραβώντας τη σκανδάλη (ψηφίζοντας), ώστε να επαναπαυτούμε με την ιδέα ότι «με την μοναδική αυτή επιλογή μου, πλέον τα πράγματα θα πάνε καλύτερα» , ήτοι «δολοφονούμε» οποιαδήποτε πιθανότητα να διευρύνουμε τη σκέψη και την θέληση μας, αποσκοπώντας τα γρηγορότερα δυνατά αποτελέσματα, θανατώνοντας το «εγώ» και το γενικότερο «εμείς». Ελπίζουμε στον πολιτικό-σφαίρα που θα κοιμίσει τη συνείδηση μας, βάζοντας την χώρα μας αυτόματα σε μια σταθερή τροχιά. Αυτό είναι το Λίμπο μας, το οποίο μας οδηγεί σε μία κόλαση. Πρέπει να βρούμε τον δρόμο μας, εμείς οφείλουμε να τον χαράξουμε, αυτό που πρέπει να ανατραπεί είναι η άποψη μας ότι όλα λύνονται με μια επιλογή. Έτσι μας έχουν μάθει, πρέπει ακριβώς αυτή η άποψη να αλλάξει στην ψυχή μας και μάθουμε να διεκδικούμε το δίκαιο σθεναρότερα. Η απόδειξη είναι η κοινωνία της Σερβίας, που μετά από χρόνια διεκδικήσεων (έστω και με τον τρόπο και τους λόγους που έφυγε ο Βούτσιτς) κατόρθωσαν να ορίσουν μια πραγματική πολιτική αλλαγή στον τόπο τους, όπου κι αν τους οδηγήσει, νίκησαν τα παραδοσιακά κόμματα και ανέτρεψαν ένα καθεστώς. Η απάντηση μας ποια είναι; Μουδιασμένοι θα κατεβούμε ξανά στις 28 Φλεβάρη (μπορεί κι όχι) ώστε να απαιτήσουμε δικαίωση των 57 που δολοφονήθηκαν στα τρένα. Θα πούμε σχεδόν συγχρονισμένα «ορίστε, κατέβηκα στην πορεία και τι άλλαξε;» και δεν θα αλλάξει όντως τίποτα. Όπως ανέφερα και προηγουμένως, είναι η ευκαιρία μας σαν γενιά Ζ μαζί με την Α, να ανάψουμε μια φλόγα για έναν αγώνα αλλαγής, διότι η Ελλάδα πεθαίνει, οι Β, οι Γ και Δ γενιές θα είναι ένα κλάσμα των προηγούμενων χωρίς να φταίνε σε τίποτα. Πρέπει να βρούμε την ταυτότητα και την υπερηφάνεια μας και να σπάσουμε το τοίχος που έχουν ορθώσει ώστε να μας χωρίζει και να συντονιστούμε για το μέλλον μας. Προσωπικά δεν έχω κάποια ιδέα για τον εαυτό μου, καμία βρομερή αισιοδοξία των λίγων που κυνηγούν την ευκαιρία να καθίσουν σε ένα έδρανο και να κυριαρχούν εις βάρος των πολλών. Πρέπει να παύσουμε να ορίζουμε ταμπέλες για την πολιτική, η ένωση μας πρέπει να είναι ο στόχος. Το «αριστεροί» και «δεξιοί» πρέπει να καταργηθεί και την θέση τους να πάρει το «Εμείς» και η «Ενότητα» μόνο έτσι θα σωθούμε.

  Μόλις αποφοίτησα από μια σχολή (δημόσιου πανεπιστήμιου) και θα φύγω στρατιώτης, επιστρέφοντας θα ήθελα να έχω λόγους να ελπίζω. Δεν ζω με αυταπάτες, τίποτα δεν αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη, η υπομονή είναι κάτι που με ορίζει και ξέρω πως την αλλαγή θα την νιώσουν πιθανόν τα παιδία μου. Ταυτόχρονα πιστεύω πως δεν είμαι ανόητος για να ζω αδρανείς σε μια χωρά που ολισθαίνει στην καταστροφή. Συνεπώς θέτω τα εξής ερωτήματα. Τι πρέπει να συμβεί για να οδηγηθούμε όλοι στους δρόμους και να διεκδικήσουμε την αλλαγή; Δεν γίνεται να βασιστούμε σε ένα άτομο να ηγηθεί της αλλαγής, δεν γίνεται να το περιμένουμε. Συνεπώς θα συμμετείχατε σε έναν συλλογικό αγώνα με απώτερο σκοπό την αλλαγή και την ανάδειξη ατόμων που ζουν στην δική μας πραγματικότητα του «κανείς τους δεν είναι άξιος» ώστε καταληκτικά να ηγηθούν μιας αλλαγής; Τι περιμένετε για να συμβεί μια αρχή; Και τέλος  πιστεύτε σε μια τέτοια αλλαγή;  

  Ευχαριστώ για τον χρόνο σας, ελπίζω να παράγουμε λόγο και ιδέες, δεν είμαι ούτε κάποιος ρήτορας αλλά ούτε κάποιος αρθρογράφος, επέλεξα να ανεβάσω τις ιδέες μου εδώ, όπως εγώ μπόρεσα να τις διατυπώσω διότι έχω διαβάσει αρκετές φορές πολύ όμορφα πράγματα, καλή σας συνέχεια!

Από την τραγωδία στο Νόβι Σαντ και τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια μέχρι τη σαρωτική εκλογική επικράτηση – Πώς ένα κίνημα χωρίς αρχηγό κατάφερε να ανατρέψει 14 χρόνια πολιτικής κυριαρχίας του Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

Ένα κίνημα που γεννήθηκε από μια τραγωδία, οργανώθηκε μέσα στα πανεπιστήμια χωρίς παραδοσιακή ηγεσία και κατέβηκε στις εκλογές πέτυχε αυτό που η κατακερματισμένη αντιπολίτευση της Σερβίας δεν είχε καταφέρει επί χρόνια: να νικήσει τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

Η «Φοιτητική Λίστα» αναδείχθηκε μεγάλη νικήτρια των πρόωρων βουλευτικών εκλογών της 25ης Οκτωβρίου 2026.

Σύμφωνα με την πρώτη προβολή των Ipsos/CeSID, που μετέδωσε το σερβικό δίκτυο N1, η Φοιτητική Λίστα συγκέντρωνε περίπου 52% και εξασφάλιζε 138 από τις 250 έδρες της Βουλής, έναντι 39,3% και 104 εδρών για τον συνασπισμό του Βούτσιτς.

Η αφετηρία της πολιτικής ανατροπής βρίσκεται στην 1η Νοεμβρίου 2024, όταν το τσιμεντένιο στέγαστρο του πρόσφατα ανακαινισμένου σιδηροδρομικού σταθμού του Νόβι Σαντ κατέρρευσε, σκοτώνοντας 16 ανθρώπους.

Όπως σημειώνει το BBC, η τραγωδία αντιμετωπίστηκε από μεγάλο μέρος της σερβικής κοινωνίας ως σύμβολο της διαφθοράς και της κρατικής αμέλειας. Οι επικριτές της κυβέρνησης συνέδεσαν τις κακοτεχνίες στην ανακαίνιση του σταθμού με ένα σύστημα δημοσίων έργων που θεωρούσαν αδιαφανές και στενά συνδεδεμένο με την εξουσία.

Η Χέλενα Ιβάνοβ, του think tank Henry Jackson Society, δήλωσε στο BBC ότι η κατάρρευση του στεγάστρου ήταν ουσιαστικά «η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι», προκαλώντας ένα κύμα κινητοποιήσεων που κατάφερε να αγγίξει τη σερβική κοινωνία σε βαθμό που κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν είχε πετύχει προηγουμένως.

Στις 22 Νοεμβρίου 2024, φοιτητές της Σχολής Δραματικών Τεχνών στο Βελιγράδι δέχθηκαν επίθεση ενώ πραγματοποιούσαν σιωπηλή διαμαρτυρία για τα θύματα του Νόβι Σαντ. Η απάντησή τους ήταν να καταλάβουν τη σχολή.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, οι καταλήψεις είχαν εξαπλωθεί στα περισσότερα πανεπιστήμια της χώρας.

Χωρίς αρχηγούς, με συνελεύσεις

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του κινήματος ήταν η άρνησή του να αποκτήσει έναν αναγνωρίσιμο αρχηγό.

Όπως ανέφεραν φοιτητές και καθηγητές στο Reuters, κάθε κατειλημμένη σχολή λειτουργούσε μέσα από τις λεγόμενες «plenums», ανοιχτές συνελεύσεις στις οποίες οι φοιτητές μπορούσαν να μιλήσουν και να ψηφίσουν.

Ακόμη και όσοι εκπροσωπούσαν δημόσια το κίνημα εναλλάσσονταν συστηματικά. Σύμφωνα με το Reuters, η επιλογή αυτή είχε στόχο να αποτρέψει τη δημιουργία ενός κεντρικού προσώπου που θα μπορούσε να στοχοποιηθεί από την κυβέρνηση ή τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης.

Οι αρχικές απαιτήσεις των φοιτητών ήταν τέσσερις:

• να δημοσιοποιηθούν όλα τα έγγραφα για την ανακατασκευή του σταθμού του Νόβι Σαντ,
• να εντοπιστούν και να διωχθούν όσοι επιτέθηκαν σε διαδηλωτές,
• να αποσυρθούν οι κατηγορίες εις βάρος συλληφθέντων,
• να αυξηθεί κατά 20% η χρηματοδότηση της ανώτατης εκπαίδευσης.

Από τις σχολές στους δρόμους

Μέσα στο 2025, οι κινητοποιήσεις έπαψαν να αποτελούν αποκλειστικά φοιτητική υπόθεση.

Όπως καταγράφει το BBC, στο κίνημα προσχώρησαν αγρότες, ηθοποιοί, καθηγητές, δικαστικοί και πολίτες από διαφορετικά κοινωνικά και πολιτικά περιβάλλοντα.

Η κορύφωση ήρθε στις 15 Μαρτίου 2025, όταν το Βελιγράδι φιλοξένησε τη μεγαλύτερη αντικυβερνητική διαδήλωση στην ιστορία της Σερβίας.

Σύμφωνα με την ανεξάρτητη οργάνωση Archive of Public Gatherings, στην κινητοποίηση συμμετείχαν μεταξύ 275.000 και 325.000 άνθρωποι.

Από τους δρόμους στις κάλπες

Στις 5 Μαΐου 2025 οι φοιτητές ζήτησαν τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.

Τον Ιούνιο παρουσίασαν τους κανόνες με τους οποίους θα συγκροτούσαν το ψηφοδέλτιό τους. Η βασική επιλογή τους ήταν ιδιαίτερα ασυνήθιστη: κανένας φοιτητής δεν θα ήταν υποψήφιος.

Το BBC σημειώνει ότι αυτή ήταν μια συνειδητή πολιτική απόφαση, καθώς οι ίδιοι εκτιμούσαν ότι ένα ψηφοδέλτιο αποτελούμενο αποκλειστικά από πολύ νέους ανθρώπους χωρίς επαγγελματική ή θεσμική εμπειρία ενδεχομένως να δυσκολευόταν να πείσει ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας.

Αντίθετα, οι φοιτητές αναζήτησαν ανθρώπους από διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους, οι οποίοι θα μπορούσαν να μεταφέρουν το κίνημα από τον δρόμο στους θεσμούς.

Στη λίστα των 250 υποψηφίων περιλαμβάνονται καθηγητές, γιατροί, καλλιτέχνες, αγρότες, οικονομολόγοι και προσωπικότητες της δημόσιας ζωής.

Πρώτος στο ψηφοδέλτιο ήταν ο καρδιολόγος από το Νόβι Σαντ Ίλια Σρντάνοβιτς.

Η αντιπολίτευση έκανε χώρο στους φοιτητές

Η δυναμική του κινήματος οδήγησε και σε αναδιάταξη του παραδοσιακού αντιπολιτευτικού χώρου.

Σύμφωνα με τη σερβική ιστοσελίδα 021.rs, αρκετά κόμματα επέλεξαν να μην κατεβάσουν δικό τους ψηφοδέλτιο, ώστε να στηρίξουν τη Φοιτητική Λίστα.

Ανάμεσά τους ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα, το Πράσινο-Αριστερό Μέτωπο, το Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών και ο συνασπισμός People’s Serbia.

Τι υπόσχονται

Το πρόγραμμα της Φοιτητικής Λίστας επικεντρώνεται κυρίως στην καταπολέμηση της διαφθοράς και στην αποκατάσταση της λειτουργίας των θεσμών.

Όπως αναφέρει το BBC, το κίνημα έχει παρουσιάσει πρόγραμμα 11 σημείων.

Μεταξύ άλλων, ζητά τη δημιουργία ειδικής αστυνομικής μονάδας για υποθέσεις διαφθοράς, την απομάκρυνση από το υπουργείο Εσωτερικών στελεχών που παραβίασαν τους κανόνες κατά την καταστολή διαδηλώσεων ή συνδέονται με το οργανωμένο έγκλημα, καθώς και τον τερματισμό της πρακτικής τοποθέτησης κομματικών στελεχών στις διοικήσεις δημόσιων επιχειρήσεων.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει και στα μέσα ενημέρωσης, ζητώντας μεταρρύθμιση του σερβικού μιντιακού τοπίου και απεξάρτηση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης από την πολιτική επιρροή.

Μύδροι από την Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων για την παρέμβαση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και αδελφού του υπουργού Δικαιοσύνης, Βασίλη Φλωρίδη.

Την έντονη αντίδραση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων και του νομικού κόσμου προκαλεί άρθρο του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και αδελφού του νυν υπουργού Δικαιοσύνης, Βασίλη Φλωρίδη, με το οποίο επικρίνει τους δικαστικούς λειτουργούς από το Πρωτοδικείο μέχρι τον Άρειο Πάγο, επειδή παρέπεμψαν σε δίκη τον γιο εν ενεργεία υπουργού της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Σε άρθρο του στην «Καθημερινή» με τίτλο «Φλέβα διαφθοράς στη δικαιοσύνη», ο κ. Φλωρίδης κατηγορεί τους συναδέλφους του ότι η παραπομπή έγινε με σαθρά στοιχεία που δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν τις κατηγορίες. «Η επιμονή στην προώθηση της κατηγορίας παρά την παντελή έλλειψη στοιχείων, μου δημιούργησε σοβαρά ερωτήματα για τον ρόλο των δικαστικών λειτουργών που τη χειρίστηκαν. Ο προβληματισμός μου ενισχύθηκε από το ότι ένας από τους έντεκα κατηγορουμένους ήταν στενός συγγενής εν ενεργεία κυβερνητικού αξιωματούχου», αναφέρει μεταξύ άλλων.

Σημειωτέον ότι και ο ίδιος ο κ. Β. Φλωρίδης χειρίστηκε την εν λόγω υπόθεση, προτείνοντας ως εισαγγελέας τη μη παραπομπή των 11  κατηγορουμένων και τώρα παρεμβαίνει αρθρογραφώντας και ενώ η όλη διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη.

Ο Φλωρίδης είναι ο αδερφός του υπουργού Δικαιοσύνης. Ο κατηγορούμενος μάλλον είναι ο γιος του Θεοδωρικάκου που είχε συλληφθεί για ναρκωτικά.

Και όλα αυτά ενώ το θεσμικό σκάνδαλο της συγκάλυψης των υποκλοπών συνεχίζεται και ενώ σε άλλες περιπτώσεις που δεν κουνιέται φύλλο, όπως η άδικη προφυλάκιση επί 17 μήνες του Νίκου Ρωμανού για ένα αποτύπωμα σε μια σακούλα, υπόθεση για την οποία αθωώθηκε.

Στη Σερβία, οι φοιτητές διαδηλώνουν εδώ και 2 χρόνια ενάντια στην διαφθορά, προσωποποιημένη στον τέως Πρόεδρο Αλεξάνταρ Βούτσις. Η διαφθορά οδήγησε στην δολοφονία 15 ατόμων στην πόλη Νόβι Ζαντ, μέσω της κακής κατασκευής και κατάρρευσης της ταράτσας σταθμού τρένων.

Η Σερβία βρίσκεται εδώ και 15 χρόνια υπό την διακυβέρνηση του συνασπισμού του "Προοδευτικού Κόμματος" (SNS), του "Σοσιαλιστικού Κόμματος" (SPS), και άλλων μικρών κομμάτων, με διάφορες επιχρωματίσεις λαϊκισμού. Αυτό το σύστημα προφανώς δεν ξεκίνησε με τον συνασπισμό, όμως, έχει γίνει πολύ χειρότερος σε αυτό.

Έχουν υπάρξει διάφορες δράσεις από την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, από διαδηλώσεις και κινήματα (2018-), σε μποϋκοτάζ εκλογών (2020), σε ευρύ συνασπισμούς (2022, 2023), όμως δεν υπήρχε ποτέ μαζική και συγκεντρωμένη λαϊκή κινητοποίηση.

Όλα αυτά άλλαξαν με το φοιτητικό κίνημα. Οι διαδηλώσεις, εκτός από μαζικές, είναι και ενωτικές, δεν "πέφτουν" στις διάφορες παγίδες του κοινωνικού αυτοματισμού που θέτει ο Βούτσις/το SNS, αλλά τοποθετούνται ξεκάθαρα σε καίρια ζητήματα που αφορούν τον μέσο άνθρωπο, ενώ έχουν μια δυναμική "από τα κάτω" που δεν μπορεί να "κάψει" τόσο εύκολα το καθεστώς.

Επιτέλους, οι διαδηλώσεις (σε ένα βαθμό), οδήγησαν και στην διάλυση της Βουλής, και στην παραίτηση του Βούτσις από την προεδρία. (Η Σερβία έχει κοινοβουλευτικό και όχι προεδρικό σύστημα, στα χαρτιά, αν και η επιρροή του SNS το έχει διαστρεβλώσει)

Οι εκλογές είναι αύριο, και οι φοιτητές, μέσω συνελεύσεων, έχουν οργανώσει την δικιά τους εκλογική λίστα με στιβαρό πρόγραμμα και ακαδημαϊκούς αλλά και πρώην κρατικούς λειτουργούς για την ανοικοδόμηση του πολιτικού συστήματος.

Με βάση όσα έχω ακούσει από Σέρβους φίλους και γνωστούς, τα προγνωστικά για εκλογική νίκη δεν είναι τόσο αρνητικά όσο παλιότερα, όμως οι πιθανότητες να λήξει με πλήρως ειρηνική έξοδο του SNS από την εξουσία, είναι πολύ χαμηλές.

Εύχομαι τα καλύτερα στους φοιτητές και στον Σερβικό λαό. Είθε να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

3

Oταν ο νομοθέτης που συνέταξε τον Νόμο 2725/1999 για τη μοριοδότηση στις Πανελλήνιες Εξετάσεις ίσως να μην περίμενε ότι 20 και πλέον χρόνια μετά ο εν λόγω νόμος θα γινόταν “λάστιχο” ώστε να παρατηρούνται φαινόμενα εικονικής φοίτησης σε συγκεκριμένα σχολεία για να ευνοούνται μαθητές-αθλητικά ταλέντα οι οποίοι μ’ αυτόν τον τρόπο, περνούν άκοπα τη βάσανο των εξετάσεων και εισάγονται στα κρατικά ΑΕΙ.

Ωστόσο, αυτή είναι η διαμορφωμένη πραγματικότητα η οποία μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου των χειραγωγημένων αγώνων στο ελληνικό μπάσκετ λαμβάνει διαστάσεις χιονοστιβάδας. Και είναι πραγματικά τόσο καταιγιστικές οι εξελίξεις που δεν αποκλείονται αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο της επιπλέον μοριοδότησης για τις Πανελλήνιες.

Σε κάθε περίπτωση, και σε σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, υπάρχουν τρία, τουλάχιστον, ιδιωτικά σχολεία που φέρονται να έχουν δημιουργήσει μία άτυπη “βιομηχανία” εικονικών φοιτήσεων αθλητικών ταλέντων στις τάξεις τους. Πρόκειται για ένα σχολείο στην Πάτρα, ένα σχολείο στην Αθήνα και ένα (τουλάχιστον) στη Θεσσαλονίκη. Σ’ αυτά τα τρία η κατάσταση που είχε δημιουργηθεί περιγράφεται από παράγοντες της εκπαίδευσης ως “εξόχως παραβατική”.

Eκπαιδευτικός που εργαζόταν στο πρόσφατο παρελθόν σ’ ένα από αυτά τα σχολεία ήταν απολύτως σαφής σε επικοινωνία που είχε μαζί του το NEWS 24/7. “Αυτά τα παιδιά δεν έρχονταν ποτέ στο σχολείο. Αυτό είναι κοινό μυστικό στο σχολείο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά περίπτωση μαθητή που δεν τον είδαμε ποτέ και ο οποίος είχε άριστους βαθμούς. Γράφτηκαν, όπως συνήθως, μόνο οι βασικές απουσίες και πέραν τούτου τίποτα. Ηταν μία από τις πολλές “συνηθισμένες” περιπτώσεις“.

Κάπως έτσι διαμορφώνεται εντός των σχολείων καταστάσεις που θα μπορούσαν κάλλιστα να χαρακτηριστούν κωμικές αν δεν ήταν τραγικές και ενδεικτικές της παρακμής. Τμήμα έφτασε να έχει δύναμη, μαζί με τις εικονικές φοιτήσεις”, 52 (!) μαθητών και μαθητριών. Το μέτρο έχει πλέον χαθεί και φαίνεται ότι δεν υπάρχει κανένα stop σ’ αυτόν τον εκπαιδευτικό κατήφορο.

Την ίδια ώρα θα ήταν εντελώς άδικο αν περιορίζαμε τα περιστατικά στο χώρο του αθλήματος μπάσκετ. Όλα τα αθλήματα, δημοφιλή και μη, έχουν μερίδιο σ’ αυτήν την αντικανονικότητα. Και αν για τα δημοφιλή (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ) είναι κατά κάποιο αναμενόμενο, τι να πεις κανείς για αθλήματα όπως το κρίκετ, το χόκεϊ επί χόρτου και το τσιρλίντινγκ; Και όμως, φαινόμενα εικονικής φοίτηση καταγράφονται ακόμα και για αθλητές αυτών των αθλημάτων, παρά την περιορισμένη δημοφιλία τους. Το μοτίβο είναι πάντα ίδιο βέβαια: Εικονική φοίτηση, εντατικές προπονήσεις, διακρίσεις σε εγχώριους ή διεθνείς αγώνες, μοριοδότηση για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις.

Με βίαιη καταστολή ολοκληρώθηκε το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο την Τετάρτη 21 Οκτώβρη 2026 στην Αθήνα, με τις αστυνομικές δυνάμεις καταστολής να εξαπολύουν επιθέσεις με χρήση χημικών και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης κατά των διαδηλωτών.

Μάλιστα στα πλάνα που αναρτήθηκαν στο instagram από τον χρήστη pi_kappaa, αστυνομικός των ΜΑΤ πετά στα τυφλά δακρυγόνο μέσα στην είσοδο του σταθμού του μετρό της Ομόνοιας, εν ώρα λειτουργίας, με προφανή σκοπό να τραυματίσει όποιον ή όποια εισερχόταν ή εξερχόταν του σταθμού εκείνη τη στιγμή.

Σε μια επίδειξη προκλητικής αδιαφορίας, ο αστυνομικός εμφανίζεται στη συνέχεια να προβαίνει σε έναν ειρωνικό χαιρετισμό, περήφανος για την εγκληματική του πράξη μπροστά στις κάμερες των φωτορεπόρτερ και των δημοσιογράφων.

Το γεγονός ότι ο αστυνομικός ένιωσε ασφαλής να επιτεθεί έτσι, εν γνώσει του ότι καταγράφεται, αποκαλύπτει και κάτι χειρότερο: ότι δε φοβάται. Δε φοβάται οποιαδήποτε τιμωρία, αλλά υποδηλώνει μια βαθύτερη πεποίθηση ότι μπορεί να ενεργήσει, χωρίς συνέπειες. Αυτή η αίσθηση της ασυλίας είναι το πιο επικίνδυνο στοιχείο της συμπεριφοράς του, γιατί γνωρίζει πως το σύστημα σπάνια αγγίζει τους «δικούς του». Ίσα, ίσα κιόλας που κάθε τρεις και λίγο τον ανταμείβει με νέα επιδόματα. Αυτή η αίσθηση ατιμωρησίας και επιβράβευσης της βίας αποτελεί το υπόβαθρο για την κλιμάκωση της αστυνομικής αγριότητας. Το συγκεκριμένο παράδειγμα ενός ακόμα περιστατικού αστυνομικής βίας, δεν είναι επιβολή της τάξης, αλλά εγκληματική βία στην πιο ξεκάθαρη μορφή της.

Το άλλο κρίσιμο ερώτημα όπως και κάθε φορά είναι: αφού δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί ίδιοι, τι έκαναν οι συνάδελφοι του όταν είδαν να συμβαίνει αυτό;

Και τέλος, το πραγματικό ερώτημα, δεν είναι «ποιος και αν θα τιμωρηθεί», αλλά εμείς τι ανεχόμαστε. Γιατί όσο μένουμε σιωπηλοί, όσο μένουμε σιωπηλές, όσο το βίντεο παίζει για λίγα λεπτά στα social media κι έπειτα χάνεται μέσα στη ροή των ειδήσεων, τόσο θα βαθαίνει το ρήγμα στην αξιοπρέπεια μιας κοινωνίας που έχει πάψει να εξοργίζεται με αυτά που βλέπει, με αυτά που ζει, με την πραγματική απεικόνιση της φράσης Χρυσοχοϊδή "περνούν οι αστυνομικοί και ο κόσμος τους χειροκροτεί".

Τα Ιωάννινα, η Αθήνα και άλλες 12 ελληνικές πόλεις συγκαταλέγονται στο 30% των ευρωπαϊκών πόλεων με τη μεγαλύτερη ατμοσφαιρική ρύπανση, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος (EEA), που καταγράφουν και τον εκτιμώμενο κίνδυνο θνησιμότητας από την έκθεση στους ατμοσφαιρικούς ρύπους.

Και οι 14 ελληνικές πόλεις βρίσκονται στο 30% των ευρωπαϊκών αστικών περιοχών με τον υψηλότερο εκτιμώμενο κίνδυνο θνησιμότητας που συνδέεται με την ατμοσφαιρική ρύπανση. Η αξιολόγηση αφορά την έκθεση του πληθυσμού σε τρεις βασικούς ρύπους: τα λεπτά αιωρούμενα σωματίδια, το διοξείδιο του αζώτου και το όζον, κατά την περίοδο 2024-2025.

Τα Ιωάννινα και η Αθήνα στις χαμηλότερες θέσεις της κατάταξης

Τα Ιωάννινα καταγράφουν τη χειρότερη επίδοση μεταξύ των ελληνικών πόλεων, καθώς βρίσκονται στην 754η θέση ανάμεσα σε 761 ευρωπαϊκές πόλεις. Η συγκεκριμένη κατάταξη τα φέρνει μόλις επτά θέσεις μακριά από το τέλος της λίστας.

Ακολουθούν η Αθήνα στην 745η θέση, η Θεσσαλονίκη στην 729η και η Λάρισα στην 726η. Ο Βόλος βρίσκεται στην 654η θέση, ενώ τα Τρίκαλα καταλαμβάνουν την 697η θέση.

Η εικόνα είναι εξίσου ανησυχητική και για τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις. Συνολικά, έξι από τις 14 βρίσκονται στο χειρότερο 10% της ευρωπαϊκής κατάταξης και δέκα στο χειρότερο 20%. Ακόμη και τα Χανιά, που καταλαμβάνουν την καλύτερη θέση μεταξύ των ελληνικών πόλεων της λίστας, βρίσκονται στην 540ή θέση μεταξύ των 761 πόλεων που αξιολογήθηκαν.

Πώς επηρεάζουν την υγεία οι ατμοσφαιρικοί ρύποι

Η ατμοσφαιρική ρύπανση αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για τη δημόσια υγεία, με τις επιπτώσεις να συνδέονται άμεσα με το είδος των ρύπων και την έκθεση του πληθυσμού σε αυτούς.

Τα λεπτά αιωρούμενα σωματίδια είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα, καθώς μπορούν να διεισδύσουν βαθιά στο αναπνευστικό σύστημα. Η έκθεση σε αυτά συνδέεται με την εμφάνιση καρδιαγγειακών και αναπνευστικών νοσημάτων.